|
|
|
Het voer een Visscher visschen,
Soo verre aen gheenen Rhijn.
Hy en vant daer niet te Visschen,
Dan een hubsch Maechdekijn.
O Visscher seyde sy Visscher
Waer toe draecht ghy uwen moet?
Al tot der hubscher Deerne
Dat dunckt my wesen goet.
Och Visscher seyde sy visscher
Wat visch hebt ghy ghevaen
Soo verre aen geen groen Heyde
Daer is goet visschen te gaen.
Aen geen groene Heyde
Daer leydt de coude Sneeu.
Daer vriesen mijn handen en voeten,
Mijn hooft doet my soo wee.
Vriesen u handen en voeten?
Doet u dat Hooft soo wee?
So gaet al in der Stoven
Daer en vrieset nimermeer.
Maer doen de loose Visscher
Al inder Stoven quam,
Doen bestont hy haer te vraghen,
Nae haren ghetroude Man.
Wat hebdy my te vragen
Nae mijnen ghetroude Man?
Mijn man is inder Kercken
Hy bidt Gods Heylighen an.
Is u Man al inder Kercken
Ofte inden coelen Wijn
Soo laet ons eten en drincken
Ende laet ons vrolick zijn.
Maer doen sy aten en droncken
Doen quam haer eygen Man.
Doen dachte den loosen Visscher
Hoe come ick nu daer van.
Dat Vrouken was behendich
Sy goot haer Vissop uyt.
Doen spranck den loosen Visscher
Ter hoogher venster uyt. |
|
|
Amoreuse liedekens
|
|
Amsterdam? (uitgave),
1613+
|
| Klatter; facsimile |
| p65 |
|
| Komrij 1994, 1012 |
|
