Aenhoort dit droeve klachje,
Van do do do d'overgrooten noodt:
Ki ki ick was lest op een Nachje
In pij pij pij prijckel van de doodt:
Ick had' my selfs begheven,
In 't woest en nare woudt,
Noch was ick van mijn leven,
Niet alsoo se se se se seer benouwt.
Uit: Haerlemsche Winter-Bloempjes (1647).
De zanger stottert van angst als hij in het donker in het bos wordt aangevallen door een wild dier. Dat blijkt achteraf slechts een mug te zijn.
naar dit lied | |
